Budowa siodła

1. Poduszka kolanowa
2. Łęk przedni
3. Siedzisko
4.  Łęk tylni
5. Poduszka 
6. Tybinka

Koń fiński

Koń fiński to jedna z ras koni zimnokrwistych.

Cechy typowe: Koń stosunkowo lekkiej budowy, mały, o maści najczęściej kasztanowej i bardzo dobrym ruchu w kłusie. Koń fiński jest uważany za najszybszego konia zimnokrwistego na świecie. W Finlandii używany do wyścigów kłusaków w lekkich dwukółkach, zwanych sulkami. Jest w nich szybki, ujmuje wyglądem i wysokim i energicznym ruchem. Planową hodowlę koni fińskich rozpoczęto w 1907. Początkowo chciano uzyskać ciężkiego konia roboczego, od pewnego czasu zaś ogólnoużytkowego, przydatnego także do jazdy wierzchem. Spokojne usposobienie i chęć do pracy czynią go przydatnym do nauki jazdy konnej dla początkujących. Te wytrzymałe, zdrowe i silne konie mają przyszłość w rekreacji.

Muskularny, krępy koń o cechach pokroju pośrednich między typem zimno- a gorącokrwistym. Ma masywną, niezgrabną głowę o żywym wyrazie. Szyję krótką, masywną. Krótki wydatny kłąb przechodzi w długi grzbiet. Kłoda głęboka, zwięzła. Zad mocny, dobrze umięśniony, ścięty. Ogon osadzony nisko. Kończyny solidne, z krótkimi pęcinami i małymi szczotkami pęcinowymi. Duże, zdrowe kopyta. Czasami występują niewielkie wady postawy np. szablastość kończyn (budowa charakterystyczna dla kłusaków). Koń fiński ma wspaniałe predyspozycje do kłusa, ale także dobre cechy wierzchowe. Najczęściej występuje umaszczenie kasztanowate z jasną grzywą i ogonem, rzadko gniade i kare. Grzywa i owłosienie ogona bujne.

Wysokoś to ok. 155-160 cm

koń oldenburski

Koń oldenburski- jedna z ras koni, wyhodowana w XVII wieku,

Najcięższa spośród niemieckich ras gorącokrwistych. Umaszczenie zwykle skarogniade, kare lub gniade, rzadziej kasztanowate czy siwe.

• pokrój - nowoczesny koń sportowy z cechami wskazującymi na uszlachetnianie rasami lżejszymi
• głowa - o profilu prostym lub lekko garbonosym
• szyja - dobrze uformowana i osadzona
• łopatki – długie, skośny,
• kłąb - mocny
• średniej długości, czasami nieco miękki grzbiet
• zad - lekko ścięty, muskularny
• kłoda – szeroka i głęboka
• kończyny – suche, silne
• dobra mechanika ruchu we wszystkich chodach

 Wysokość: 165 - 175 cm.

Historia, pochodzenie
Początek rasie dał ogier półkrwi Kranich i klacze fryzyjskie. Później sięgnięto po konie hiszpańskie, berberyjskie, neapolitańskie i półkrwi angielskiej. W XIX w. do krzyżowania zastosowano reproduktory pełnej krwi, hanowerskie, normandzkie i Cleveland Bay i uzyskano ciężkie konie kareciane (karosjery).

Artystyczne zdjęcia koni cz.2

Hej ;)
 Ostatnio zauważyłam że popularnym postem są artystyczne zdjęcia koni postanowiłam więc zrobić cz.2 tego postu =) Dla was;** Tym razem sa to konie w ruchu..

Appaloosa

 Koń Appaloosa to jedna z ras koni gorącokrwistych.

Wysokość: do 165 cm w kłębie 

Wygląd: Silny koń o smukłej sylwetce. Posiada małą szlachetną głowę i silne kończyny tylne. Istnieje 5 głównych wzorów umaszczenia koni Appaloosa, ale wszystkie rodzaje umaszczeń są tarantowate, przy czym głównym wzorem jest wzór "lamparci". Prócz umaszczenia, konie Appaloosa posiadają inne cechy charakterystyczne, przekazywane z pokolenia na pokolenie. Należą do nich: rzadka i wiotka grzywa oraz ogon, biała, jak u człowieka, twardówka, czyli część oka wokół tęczówki, nakrapiana skóra na pysku oraz paskowany róg kopytowy. Kopyta są twarde i bardziej sprężyste niż u innych ras, co ma ogromne znaczenie dla wytrzymałości tych koni.

 Kraj pochodzenia: USA – z hodowli Indian Nez Perce. Są końmi wytrzymałymi, chętnymi do pracy i łagodnymi. Obecnie głównie używane do szybkiej jazdy w stylu "western" oraz w rajdach długodystansowych.

Warto wiedzieć: Nazwę otrzymały od białych osadników z regionu Palouse, obejmującego wschodnią część stanu Oregon i północnej części stanu Idaho. W 1877 roku po zakończeniu walk z plemieniem Nez Perce zabrano tę część koni, które nie uciekły, ich indiańskim właścicielom. Planowa hodowla datuje się od 1938 roku. Appaloosa to spokojne i wszechstronne konie użytkowe.

Szczęsliwego Nowego Roku !!!

Trochę późno na życzenia noworoczne ale i tak życzę wam wszystkim Szczęśliwego nowego roku .!
Ja w tym roku na sylwestra świetnie się bawiłam. Spędziłam całą noc z przyjaciółkami świetnie się bawiłyśmy. Robiłyśmy zdjęcia, tańczyłyśmy, plotkowałyśmy a nawet śpiewałyśmy. Praktycznie przy wszystkim był Patryk brat Mileny  u której to wszystko się działo. Mniej więcej o trzeciej nad ranem robiłyśmy wszystko żeby nie rozgadał co usłyszał ale raczej nie zadziałało.

Mam nadzieje że też dobrze bawiliście się tej nocy jeszcze raz życze wam tego by ten rok był jak najlepszy.!

Pozdr. ;**

Tinker (Cob Irlandzki)

Tinker (Cob Irlandzki)

 Tinker (Cob Irlandzki) - rasa koni ogólnoużytkowych, o atrakcyjnym srokatym umaszczeniu. Rasa ta nie jest wyrównana w typie. Głowa najczęściej duża, o lekko garbonosym profilu i długich uszach. Szyja mocna. Łopatki szerokie, długie, często ustawione stromo. Kłąb słabo zaznaczony. Kłoda szeroka, beczkowata. Zad mocny, szeroki, często rozłupany, lekko ścięty. Solidne kończyny o krótkich pęcinach i dużych kopytach. Obfite szczotki pęcinowe. Bujna grzywa i obfite owłosienie ogona. Chody wytrwałe o wysokiej akcji.

Kuce Tinker wykazują często predyspozycje do wydajnego galopu i skoków przez przeszkody. Są mało wymagające, ciekawskie (możemy być pewni, że wchodząc na pastwisko, któryś z koni będzie się o nas ocierał, lub zaglądał nam do torby), niepłochliwe.

Są to niezawodne konie do użytkowania zaprzęgowego i wierzchowego. Umaszczenie prawie wyłącznie srokate.

Wysokość w kłębie 135 - 150 cm.